sen yoksun

Sen yoksun

deniz yok

yıldızlar arkadaşım

ya bu gece harika bir şeyler olsun

yahut bir bomba gibi

infilak edecek başım.



Ağzımda eski mısralar uzanıp kalmışım

İstanbul minareler odamda gibi

gökyüzü temiz ve parlak

işte kol kola girmiş en mesut günlerimiz

muhalif bir rüzgâr karşı sahilden.



Fosforlu ışıklarıyla gökyüzü bir deniz

havada kanat sesleri

ve çılgın kokular.



Deniz yok

yıldızlar uzaklaşıyor

ben yine yalnız kalıyorum

İstanbul minareler kaybolmuş

SEN YOKSUN.

öğretmenler

Nesillerin eli, ilmin eşiği

Bilginin temeli,fikrin beşiği

Vatanın göz nuru, irfân ışığı

İnsanlığın tek sesi öğretmenler.



Yaşlısıyla genciniz, cümlenize

Bütün genç nesiller emânet size

Yol açtınız ışığınızla bize

İnsanlığın nefesi öğretmenler.



Yorgun şekle sizi yıllar getirdi

Başınızda beyaz saçı bitirdi

Sizden neler neler alıp götürdü

Hayatın çilelisi öğretmenler.



Sabah uyanınca neşeli kalkıp

Akşamda huzurla uykuya dalıp

Ömür boyunca mesut, mutlu kalıp

Yüzleri gülesi can öğretmenler.



Sonsuz bir saygı duyuyorum sana

Varlığınız candan can verir cana

Babasınız bize, anadan ana

Olur herkese kardeş öğretmenler.



Toplum içinde ben garip gezerim

Sizlerle birlikte oluyor yerim

Ellerinizden hürmetle öperim

Eli hep öpülesi öğretmenler.