hüzün

Kıpırdayan bir şeyler var rüzgara karşı

Yelken mi, saçları mı yoksa sevgilinin

Kapılar gıcırdıyor ve tökezliyor aşk basamaklardan

Yağmur değil artık yalnızlığıma sebep, biliyorum

Ufku kızıl bir aleve dönüştüren o durdurulmaz zaman



Bir elma dişlenmiş yarım, bir de hüznüm

Neyime yetmezdi ki bir salkım üzüm

Perdeleri var pencerelerinin kapısı açık evlerin

Gözleri var yüzlerinin, gözlerinden de öte

Korkarım yar, çok sürmez hükmü aşkın



Benim kulakları çekilmiş bir çocukluğum var

Babamdan yadigar kuru soğanla, ekmeğim

Bana da dar geliyorken bu türkü, nasıl söyleyim sana

Şahidi olmasa şimdi kalbim, yaşadığımın

İnan, çoktan bırakıp gitmiştim bu dünyayı

Yüzünün aydınlık olmayan yanıdır sevdiğim

Dudaklarını büküp yüzünü döndüğünde

Karanlıkta bir şeyler asılı kalır hep

Ben hilale benzeteyim, sen çocukluğum de

Sevdiğin sandığın şey de sevildiğindir aslında



Gece döşeğini sererken gecekondu sokaklarına

Bir tek sen kalırsın sokak lambalarının altında

Eskizse de türküler ve şiirler bulutluysa da

Bil ki bahanelerimdir sevmek için seni

Ve sen bırakıp gitme beni başlamışken yağmur.